می شناسم اثر خیس قدم هایت را

تو رهاورد سکوت و نم باران داری

ابر شب رنگ در آمیخته با آرامش

که پس خاموشی ات قصه طوفان داری

شور شیرین سرایش ز توام بر جان است

ای که افکار مرا دست به دامان داری

ململ ذهن نوازی و نمت شعر افزا

چشم عشاق به هر گریه تو گریان داری

بسته ای سلسله بر کلکم و می جنبانی

ای که رگبار غزلناک فراوان داری

می فشانی به سرم رشته ای از مروارید

شوق سازا به لطافت چو من ایمان داری!

اشک و رخساره ی من در شرف دیدارند

خواهم ای ابر که باریده و پنهان داری

آشنای من شبگیر شدی دیگر تو!

که به هر واژه ی شعرم سر پیمان داری

می شناسم اثر خیس قدم هایت را

تو رهاورد سکوت و نم باران داری..

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ریخت

شبنمی غمزده از گوشهُ چشمان من آویخت

دوری بین من و تو،دوری ماهی و دریاست

دوری بین من و تو دوری ماه و تماشاست

اقرا باسم ربك الذي خلق...

بخوان!

ـ محمد درهراسي و هم آلود به اطراف نگريست! صدا دوباره گفت:‌بخوان!

ـ اين بار محمد بابيم و ترديد گفت: من خواندن نمي دانم.

صدا پاسخ داد:

ـ بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد، آدمي را از لخته خوني آفريد، بخوان و پروردگار تو را ارجمندترين است، همو كه با قلم آموخت، و به آدمي آنچه را كه نمي دانست بياموخت.........

و او هر چه را كه فرشته وحي خوانده بود باز خواند.

ـ هنگامي كه از غار پايين مي آمد زير بار عظيم نبوت و خاتميت، به جذبه الوهي عشق بر خود مي لرزيد از اين رو وقتي به خانه رسيد به خديجه كه از دير آمدن او سخت دلواپس شده بود گفت:

ـ مرا بپوشان، احساس خستگي و سرما مي كنم!