گل یاس
تلخ ترين خاطره فرهاد شيرين است
ديدی غزلی سرود؟ عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست عاشقي مقدورهر عياش نيست غم کشيدن صنعت نقاش نيست زندگی زیباست چشمی باز کن گردشی در کوچه باغ راز کن هرکه عشقش در تماشا نقش بست عینک بدبینی خود را شکست علت عاشق ز علتها جداست عشق اسطرلاب اسرار خداست من میان جسم ها جان دیده ام درد را افکنده درمان دیده ام دیده ام بر شاخه احساس ها می تپد دل در شمیم یاس ها زندگی موسیقی گنجشک هاست زندگی باغ تماشای خداست گر تو را نور یقین پیدا شود می تواند زشت هم زیبا شود حال من در شهر احساسم گم است حال من عشق تمام مردم است زندگی یعنی همین پروازها صحبتها ٬ لبخندها ٬ آوازها می شناسم اثر خیس قدم هایت را تو رهاورد سکوت و نم باران داری ابر شب رنگ در آمیخته با آرامش که پس خاموشی ات قصه طوفان داری شور شیرین سرایش ز توام بر جان است ای که افکار مرا دست به دامان داری ململ ذهن نوازی و نمت شعر افزا چشم عشاق به هر گریه تو گریان داری بسته ای سلسله بر کلکم و می جنبانی ای که رگبار غزلناک فراوان داری می فشانی به سرم رشته ای از مروارید شوق سازا به لطافت چو من ایمان داری! اشک و رخساره ی من در شرف دیدارند خواهم ای ابر که باریده و پنهان داری آشنای من شبگیر شدی دیگر تو! که به هر واژه ی شعرم سر پیمان داری می شناسم اثر خیس قدم هایت را تو رهاورد سکوت و نم باران داری.. کاری به کار عشق ندارم! من هیچ چیز وهیچ کسی را دیگر در این زمانه دوست ندارم انگار این روزگار چشم ندارد من و تو را یک روز خوشحال و بی ملال ببیند زیرا هر چیز وهر کسی را که دوست تر بداری حتی اگر یک نخ سیگار یا زهرمار باشد از تو دریغ می کند پس من با همه وجودم خود را زدم به مردن تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد این شعر تازه را هم ناگفته می گذارم... تا روزگار بو نبرد... گفتم که کاری به کار عشق ندارم تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ریخت شبنمی غمزده از گوشهُ چشمان من آویخت دوری بین من و تو،دوری ماهی و دریاست دوری بین من و تو دوری ماه و تماشاست
عاشق شده بود.
انگار خودش نبود
عاشق شده بود.
افتاد.شکست . زير باران پوسيد
آدم که نکشته بود .
عاشق شده بود
نه تو می مانی
نه اندوه
و نه هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت آن چنانی
که فقط خاطره ای خواهد ماند
لحظه ها عریانند بر تن لحظه ی خود 
امروز که بزرگیم ، چقدر دلتنگیم ....
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
من خدا را دارم...
کوله بارم بر دوش...
سفری می باید...
سفری بی همراه...
گم شدن تا ته تنهایی محض....
سازکم با من گفت...
هر کجا لرزیدی...
از سفر ترسیدی...
تو بگو از ته دل...
"من خدا را دارم"
من و قلبم چندیست...
که فقط با اوئیم.
